‘Natuurlijk brengt werken met zulke stoffen risico’s met zich mee. Maar als je alle risico’s wilt uitsluiten, kom je tot de ultieme voorzorg… en gebeurt er uiteindelijk niets. Daar zit voor mij de kern: risico’s scherp krijgen, belangen afwegen en onderbouwen hoe innovaties verantwoord kunnen doorgaan. Dat vraagt data, kennis van stofeigenschappen en jurisprudentie, en soms ook creativiteit. Ik wil precies begrijpen waar iets vandaan komt; pas dan kun je er ook echt goed over adviseren. En wat als er geen norm is? Hoe onderbouw je dan wat verantwoord is?

Mijn achtergrond ligt in de scheikunde. Wat me daarin aantrok, was het puzzelen: werken op een abstract niveau, met moleculen die je niet kunt zien. Maar tijdens mijn studie groeide de vraag: wat kan de maatschappij hier eigenlijk mee? Fundamenteel onderzoek is fascinerend, maar voor mij stond het te ver van de wereld af. Ik wilde begrijpen hoe chemie, milieu en samenleving samenhangen en koos daarom voor de master Energie- en Milieuwetenschappen.’

‘Hoe kom je tot verduurzaming en een toekomstbestendige maatschappij? We werken veel voor industriële opdrachtgevers die willen verduurzamen, en ondersteunen hen bij milieuwetgeving en vergunningverlening.

Een goed voorbeeld is de nieuwe fabriek van Avantium in Delfzijl. Daar worden biobased plastics gemaakt uit suiker, als alternatief voor fossiele kunststoffen. Het gaat om nieuwe chemische processen op industriële schaal, met stoffen waar nog weinig ervaring mee is. Dat maakt vergunningverlening spannend, omdat wetgeving hier niet altijd op is ingericht. Door risico’s zorgvuldig te analyseren en goed te onderbouwen, ontstaat ruimte om zulke innovaties verantwoord mogelijk te maken.’